Een gedachtenisviering die energie geeft

Vandaag 27 juni vernieuwde onze Vredesgemeenschap van San José de Apartadó de nagedachtenis van EDUAR LANCHERO, bij de 9de verjaardag van zijn dood. Zoals het de gewoonte is begonnen om 2:00 uur ’s nachts de rouwmarsen van de grote klassiekers met groot volume te klinken en de Gemeenschap verzamelde bij zijn graf voor de eucharistieviering. Zijn moeder en zijn broers en zusters waren vanuit Bogota aanwezig met oprechte boodschappen en de lezingen van de Mis benadrukten opnieuw zijn houding als profeet en als dienaar.

Eduar begeleidde onze Vredesgemeenschap van in het begin. Toen het leger en de paramilitairen bijna alle gehuchten van San José bombardeerden, in antwoord op de publieke Verklaring van niet-deelname aan de oorlog en van de weigering om samen te werken met om het even welke gewapende structuur, waardoor een reusachtige exodus plaats greep naar het kleine centrum van het dorp, bood Eduar zich aan om de ontheemden te begeleiden. Zo liep hij enorme gevaren voor zijn leven, aangezien het dorp onmiddellijk omringd werd door militairen en paramilitairen en er waren talrijke dodelijke slachtoffers. Eduar werd onmiddellijk ontdekt als inspirator van verzet dat probeerde de massale plundering van gronden te verhinderen, wat de bedoeling was van dit militair/paramilitair blok. Tijdens zijn 15 jaar begeleiding moest hij het hoofd bieden aan 25 moordpogingen, die hij ongedeerd overleefde dank zij de bescherming van mensen in de Gemeenschap die tijdig het gevaar ontdekten. De montages en laster verzonnen door de 17de Brigade van het leger kenden geen adempauze en hun graad van smerigheid was ongeëvenaard. Zijn gezondheid werd stap voor stap aangetast en uiteindelijk bracht een zeer agressieve kanker hem naar zijn graf op 27 juni 2012. Zijn stoffelijke resten rusten in het midden van het monumentenpark voor de slachtoffers van onze Gemeenschap en zijn nagedachtenis vormt een permanente bron van energie die herinnert aan de idealen die voor de geboorte zorgden van ons levensproject.

Eduar kwam naar onze realiteit gedreven door een innerlijke kracht die hij zelf dikwijls definieerde als een brandend verlangen om “lijden te veranderen in hoop”. En, echt waar, hij lukte daarin. Zijn grote wijsheid die hij met al onze leiders wist te delen, brachten hem ertoe de perverse valstrikken te onthullen waarmee een crimineel systeem zijn slachtoffers probeert te coöpteren. Zo ging hij heen terwijl hij onze weerstand weefde die we nog steeds stevig volhouden. Door dankbaar het geschenk van zijn leven en van zijn aanwezigheid onder ons te gedenken, hebben we ook het geheel van onze principes nogmaals doorgenomen, die identiteit gaf aan onze Vredesgemeenschap en die hij samenvatte in een magistrale uiteenzetting, die we deze verjaardag opnieuw beluisterden zodat ze ons als gids mag blijven dienen.

We herhalen niet de gebruikelijke formule “vrede in zijn graf” wanneer deze “vrede” wordt begrepen als passiviteit en nietsdoen. Zijn graf is eerder een plaats die energie geeft die voortdurend al onze pogingen tot passieve instelling tegenover het status quo van de dood die ons omringt in vraag stelt. We herhalen integendeel met overtuiging: EDUAR BLIJF NOG MEER DAN OOIT LEVEND IN ONZE VREDESGEMEENSCHAP.